’பராசக்தி’ திரைப்பட விமர்சனம்
நடிப்பில் (Casting):
சிவகார்த்திகேயன், ரவி மோகன், அதர்வா, ஸ்ரீலீலா, சேதன், பிரித்வி பாண்டியராஜன்,
காளி வெங்கட்
இயக்கம் (Directed by):
சுதா கொங்காரா
இசை (Music):
ஜி.வி. பிரகாஷ் குமார்
தயாரிப்பு (Produced by):
டான் பிக்சர்ஸ்
தயாரிப்பாளர் (Producer):
ஆகாஷ் பாஸ்கரன்
இந்தி திணிப்புக்கு எதிரான மாணவர் இயக்கத்தை முன்னின்று வழிநடத்தியவர் சிவகார்த்திகேயன். தீவிரமான போராட்டங்கள், முழங்கிய குரல், தலைமையின் பொறுப்பு—அனைத்தையும் ஒரே நேரத்தில் சுமந்தவர். ஆனால், ஒரு தோழனின் இழப்பு அவரை உடைத்து விடுகிறது. அந்த சம்பவத்திற்குப் பிறகு, போராட்ட மேடையை விட்டு விலகி, ரயில்வே துறையில் சாதாரண ஊழியராக அமைதியான வாழ்க்கையை தேர்ந்தெடுக்கிறார்.
காலம் கடக்க, கல்லூரியில் படிக்கும் அவரது தம்பி அதர்வா, அதே இந்தி திணிப்புக்கு எதிராக தனது தோழர்களுடன் இணைந்து களத்தில் இறங்குகிறார். மீண்டும் அதே கோஷங்கள்… அதே போராட்டம்…
இதைப் பார்த்த சிவகார்த்திகேயன், கவலையிலும் பயத்திலும் துடிக்கிறார். கடந்த காலத்தின் காயங்கள் மீண்டும் திறக்க, தம்பியின் பாதையை அவர் கண்டிக்கிறார்—ஏனெனில், அவர் கண்ட இழப்புகளை தம்பி காணக் கூடாது என்பதே அந்த கண்டிப்பின் காரணம்.
இதற்கிடையில், போராட்டங்களை அடக்கி, எதிர்ப்புக் குரல்களை முற்றிலுமாக ஒழிக்க மத்திய அரசால் களமிறக்கப்படும் ஐபிஎஸ் அதிகாரி ஜெயம் ரவி, தனது கடமையை வெறித்தனமான தீவிரத்துடன் நிறைவேற்றுகிறார். சட்டம் என்ற பெயரில், அவர் செயல்பாடுகள் மனித உணர்வுகளை மீறி போகும் அளவிற்கு கடுமையாக மாறுகின்றன.
அதே நேரத்தில், மத்திய அரசின் இந்தி திணிப்பு கொள்கை, தமிழர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையை பல்வேறு வழிகளில் பாதிக்க தொடங்குகிறது. அந்த தாக்கம் சிவகார்த்திகேயனையும் தனிப்பட்ட முறையில் விட்டு விடவில்லை. மொழி என்பது அடையாளம் என்பதை உணர வைக்கும் சம்பவங்கள், அவரை மீண்டும் சிந்திக்க வைக்கின்றன.
மறுபுறம், அதர்வா மற்றும் அவரது நண்பர்கள், இந்தி திணிப்புக்கு எதிரான போராட்டங்களை இன்னும் தீவிரப்படுத்த, கடந்த காலத்தை மறக்க முயன்ற அண்ணன் சிவகார்த்திகேயன் ஒரு முக்கிய முடிவின் முன் நிற்கிறார்.
அந்த தருணத்தில் அவர் எடுக்கும் தேர்வே—உணர்வுகளையும் அரசியலையும் இணைத்து சொல்லும் கதை தான் ‘பராசக்தி’.
‘பராசக்தி’ வெறும் ஒரு திரைப்படம் அல்ல… அது ஒரு மொழியின் குரல்.
அந்த குரலுக்கு உயிர் கொடுத்திருக்கிறது சுதா கொங்குராவின் இயக்கமும், சிவகார்த்திகேயனின் சிறந்த நடிப்பும்.
செழியன் என்ற கதாபாத்திரத்தில் சிவகார்த்திகேயன், இதுவரை நாம் பார்த்த ‘ஹீரோ’வைத் தாண்டி, ஒரு பொறுப்புள்ள போராளியாக உருமாறுகிறார். கண்களில் கொந்தளிக்கும் கோபம், வசனங்களில் ஒலிக்கும் மொழிப்பற்று, உடல் மொழியில் தெரியும் தியாகம்—அனைத்தும் சேர்ந்து இந்த கதாபாத்திரத்தை நீண்ட நாள் நினைவில் நிற்க வைக்கிறது. மாணவர் போராளியாகவும், பின்னர் சாமானிய மத்திய அரசு ஊழியராகவும் அவர் வெளிப்படுத்தும் மாற்றம், நடிப்பின் முதிர்ச்சியை உணர வைக்கிறது.
அடக்குமுறையின் முகமாக ரவி மோகன், அளவான நடிப்பில் அசுர வில்லத்தனத்தை உருவாக்குகிறார். அதிக வசனங்கள் இல்லாமலே, பார்வை ஒன்றினால் கோபத்தை தூண்டும் அவரது நடிப்பு படத்திற்கு கூடுதல் வீரியம் சேர்க்கிறது.
அவரை பார்த்தாலே எரிச்சல் வருகிறது என்றால்—அது அவரது நடிப்பின் வெற்றி.
அதர்வா, இந்தி திணிப்புக்கு எதிரான இளைய தலைமுறையின் குரலாக திரையில் ஒலிக்கிறார். அவரது வசனங்கள் கைதட்டல்களைப் பெறும் இடங்களில், அரசியல் தெளிவும் உணர்ச்சியும் ஒன்றாக சங்கமிக்கிறது. ஸ்ரீலீலா, கதையோடு பயணிக்கும் வலுவான கதாபாத்திரத்தில் அமைதியான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறார்.
ரவி கே. சந்திரனின் ஒளிப்பதிவு, காலத்தை பின்னோக்கி நகர்த்துகிறது. ஒவ்வொரு காட்சியும் ஒரு வரலாற்றுப் புகைப்படம் போல நம்பகமாக காட்சியளிக்கிறது.
ஜி.வி. பிரகாஷ் குமாரின் பின்னணி இசை, படத்தின் முதுகெலும்பாக இருந்து, மொழி போரின் தீவிரத்தை உணர்ச்சியாக உயர்த்துகிறது.
சுதா கொங்குரா & அர்ஜுன் நடேசனின் எழுத்து, அரசியலை பிரசங்கமாக மாற்றாமல், மனிதர்களின் வாழ்க்கை வழியே சொல்லுகிறது.
“மொழி என்பது அடையாளம்” என்ற கருத்தை, வசனங்களைவிட காட்சிகள் அதிகமாக பேச வைக்கிறது.
சில காதல் காட்சிகள் வேகத்தை சற்றே குறைத்தாலும், இரண்டாம் பாதியில் படம் முழுக்க முழுக்க போராட்டத்தின் தீவிரத்தையே முன்னிறுத்தி, ரசிகர்களை கட்டிப்போடுகிறது.
கலைஞரின் பராசக்தி எழுப்பிய அரசியல் உணர்வைப் போலவே, இந்த ‘பராசக்தி’யும் மக்கள் மனதில் ஆழமாக பதிந்து, மொழியின் குரலாக வெற்றி முரசு கொட்டும் ஒரு அரசியல்–உணர்ச்சி காவியமாக மாறுகிறது.
ரேட்டிங்: ⭐⭐⭐⭐✰ (4.5 / 5)