ஜான் டோ – திரைப்பட விமர்சனம்
ஒரு சிறுவனின் மரணம்…
அது விபத்தா? கொலையா?
அந்த கேள்விக்கான பதிலை தேடத் தொடங்கும் ஒரு காவல் அதிகாரி, அடுத்தடுத்து கிடைக்கும் அதிர்ச்சிகரமான தடயங்கள், காணாமல் போகும் குழந்தைகள், அவர்களின் மனதில் ஏற்படும் பாதிப்புகள் என, வழக்கமான சைக்கோ கிரைம் கதைகளிலிருந்து சற்று விலகி பயணிக்க முயற்சிக்கிறது ‘ஜான் டோ’.
படத்தின் தொடக்கமே ஒரு மர்மமான சம்பவத்துடன் ஆரம்பமாகிறது. கேரளாவில் ஏரிக்குள் கார் ஒன்று விழுந்து கிடக்கிறது. அதிலிருந்து சிறுவனின் உடல் மீட்கப்படுகிறது. வெளிப்படையாகப் பார்க்கும்போது இது ஒரு விபத்து போல தெரிந்தாலும், சில தடயங்கள் அந்த முடிவை கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன.
அங்குதான் காவல்துறை அதிகாரியாக வரும் அர்ஜுன் தாஸின் விசாரணை தொடங்குகிறது.
மற்றவர்கள் பார்க்காத இடத்தில் இருக்கும் ஒரு சிறிய விஷயத்தைக் கூட கவனிக்கும் அவரது கதாபாத்திரம், இந்த வழக்கை சாதாரண விபத்து என்ற கோணத்தில் முடித்துவிடாமல், அதன் பின்னால் இருக்கும் உண்மையைத் தேடிச் செல்கிறது.
விசாரணை ஆழமாகச் செல்லச் செல்ல, இது தனிப்பட்ட ஒரு கொலை அல்ல என்பது தெரிய வருகிறது.
தமிழகத்தில் ஒரு சிறுவன் காணாமல் போன சம்பவத்துடன் கேரளாவில் நடந்த மரணத்திற்கும் தொடர்பு இருக்கலாம் என்ற சந்தேகம் உருவாகிறது. அந்த தொடர்பை உறுதி செய்ய அர்ஜுன் தாஸ் தமிழகத்திற்கு வருகிறார்.
ஆனால் இங்கு அவருக்கு இன்னொரு சவால் காத்திருக்கிறது.
அந்த வழக்கை விசாரித்து வரும் காவல்துறை அதிகாரி சஞ்சனா நடராஜன், அர்ஜுன் தாஸின் அணுகுமுறையை உடனடியாக ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. இரண்டு காவல்துறை அதிகாரிகளுக்குள் உருவாகும் இந்த முரண்பாடு, விசாரணைக்கு இன்னொரு பரிமாணத்தை கொடுக்கிறது.
இருவரின் அணுகுமுறையும் வேறுபட்டாலும், காணாமல் போன சிறுவன் மீட்கப்படும் தருணத்தில் வழக்கு முற்றிலும் வேறு திசைக்கு செல்கிறது.
சிறுவன் உயிருடன் கிடைத்துவிட்டான் என்ற நிம்மதி ஏற்படுவதற்கு பதிலாக, அவனது மனநிலை விசாரணையை இன்னும் தீவிரமாக்குகிறது.
அவன் அனுபவித்திருக்கும் மனரீதியான பாதிப்பு, இதன் பின்னால் சாதாரண குற்றவாளி இல்லை என்பதற்கான முக்கியமான தடயமாக மாறுகிறது.
அதன்பிறகு நடக்கும் விசாரணைதான் படத்தின் மையப் பயணம்.
கொலையை விட மனநிலையே முக்கியம்
‘ஜான் டோ’வின் குறிப்பிடத்தக்க அம்சம், கொலைகளை எப்படி காட்டுகிறது என்பதில் இருக்கிறது.
சைக்கோ திரில்லர் என்றாலே கொடூரமான காட்சிகள், ரத்தம், வன்முறை, அதிர்ச்சியூட்டும் கொலைகள் என்று பார்வையாளர்களை பயமுறுத்தும் முயற்சிகள் நிறைய இருக்கும்.
ஆனால் ‘ஜான் டோ’ அந்த பாதையை பெரும்பாலும் தவிர்க்கிறது.
ஒரு குற்றம் நடந்துவிட்டது என்பதை காட்டுவதைக் காட்டிலும், அந்த குற்றம் ஒரு குழந்தையின் மனதில் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தை முன்னிலைப்படுத்துகிறது.
இதனால் சில காட்சிகளில் திரையில் எதுவும் பெரிதாக நடக்காதது போல தோன்றினாலும், அந்த அமைதிக்குள் ஒரு பதற்றம் உருவாகிறது.
இதுதான் படத்தின் வித்தியாசமான அணுகுமுறை.
அர்ஜுன் தாஸ் – காக்கிக்குள் இன்னொரு முகம்
அர்ஜுன் தாஸுக்கு இது வித்தியாசமான கதாபாத்திரம்.
இதுவரை அவரது குரலும் உடல்மொழியும் அவருக்கென ஒரு தனி அடையாளத்தை உருவாக்கியிருந்தாலும், காவல்துறை அதிகாரியாக அவர் வெளிப்படுத்தும் கம்பீரம் புதிய அனுபவமாக இருக்கிறது.
குற்றவாளியை அடித்து உண்மையை வாங்கும் வழக்கமான போலீஸ் அதிகாரி அல்ல இவர்.
அவரது ஆயுதம் வன்முறை இல்லை… கவனிப்பு.
ஒரு மனிதனின் பேச்சு, உடல்மொழி, தயக்கம், பதில் சொல்லும் விதம் என சிறிய விஷயங்களிலிருந்தே உண்மையை தேடும் கதாபாத்திரமாக அவர் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறார்.
அந்த அமைதியான விசாரணை முறைக்கு அர்ஜுன் தாஸ் பொருத்தமாக இருக்கிறார்.
குறிப்பாக, அதிக வசனங்கள் இல்லாமல் பார்வை மற்றும் உடல்மொழி மூலமாக ஒரு காட்சியை தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வரும் தருணங்களில் அவரது நடிப்பு கவனிக்க வைக்கிறது.
ஆனால் சில வசனங்களின் உச்சரிப்பு மற்றும் தெளிவு இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்கலாம்.
சஞ்சனா நடராஜன் – கதைக்கு தேவையான எதிர் சக்தி
சஞ்சனா நடராஜனின் கதாபாத்திரம் வெறும் துணை கதாபாத்திரமாக இல்லாமல், விசாரணையின் இன்னொரு முகமாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது.
அர்ஜுன் தாஸ் சந்தேகத்தின் அடிப்படையில் வேகமாக நகரும்போது, சஞ்சனா ஆதாரத்தின் அடிப்படையில் செயல்படுகிறார்.
இந்த இரண்டு அணுகுமுறைகளுக்கும் இடையே உருவாகும் முரண்பாடு கதைக்கு நல்ல உயிரோட்டத்தை கொடுக்கிறது.
அவரது நடிப்பில் காவல்துறை அதிகாரியின் தன்னம்பிக்கை மட்டுமல்லாமல், மனிதநேயமும் வெளிப்படுகிறது.
கதையின் காதல் சார்ந்த பகுதிகளையும் அவர் இயல்பாக கையாண்டிருப்பது சிறப்பு.
குழந்தைகள் – படத்தின் உண்மையான உணர்வு
‘ஜான் டோ’வை வெறும் போலீஸ் இன்வெஸ்டிகேஷன் படமாக பார்க்க முடியாததற்கு முக்கிய காரணம் குழந்தைகளை மையப்படுத்தியிருப்பதுதான்.
காணாமல் போகும் குழந்தை, மீட்கப்பட்ட பிறகு எதிர்கொள்ளும் மனநிலை, குடும்பத்தின் பதற்றம் என பல விஷயங்களை படம் தொடுகிறது.
ஜாரா வினீத் சந்தோக், சிறுவன் நீரவ் எஸ். உள்ளிட்ட குழந்தை கதாபாத்திரங்களில் நடித்திருப்பவர்கள், கதையின் உணர்வை அதிகப்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.
குழந்தைகளின் பயத்தை மிகைப்படுத்தாமல், அவர்களது அமைதியிலும் பார்வையிலும் அந்த பாதிப்பை வெளிப்படுத்தியிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
கேரளாவின் அழகு… கதையின் இருள்
ஒளிப்பதிவாளர் ப்ரீத்தா ஜெயராமனின் கேமரா படத்திற்கு தனி மனநிலையை உருவாக்குகிறது.
பசுமையான இயற்கை, நீர்நிலைகள், அமைதியான சாலைகள் என அழகான பின்னணியில் ஒரு இருண்ட குற்றக்கதையை நகர்த்தியிருப்பது சுவாரஸ்யமான முரண்பாடு.
பொதுவாக திகில் படங்களில் இருண்ட அறைகள் மற்றும் இரவு காட்சிகளையே அதிகம் பயன்படுத்துவார்கள்.
ஆனால் இங்கு வெளிச்சம் இருக்கும் இடங்களில்கூட ஒரு விதமான பதற்றத்தை உருவாக்க முயற்சி செய்யப்பட்டுள்ளது.
அதுவே படத்தின் காட்சிகளுக்கு தனித்தன்மையை கொடுக்கிறது.
இசை சத்தமாக இல்லை… ஆனால் உணர வைக்கிறது
முஜீப் மஜீத் மற்றும் தி ஆர்டிஸ்ட் 404 இணைந்த இசை, படத்தின் மனநிலையை அதிகமாக மாற்றாமல், தேவையான இடங்களில் மட்டும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
சில காட்சிகளில் பின்னணி இசை இல்லாததே அந்த காட்சியின் பதற்றத்தை அதிகப்படுத்துகிறது.
அமைதி, இடைவெளி, சிறிய ஒலி என குறைவான இசைக்கருவிகளைக் கொண்டு அச்சத்தை உருவாக்கியிருப்பது படத்திற்கு பொருத்தமாக இருக்கிறது.
‘நான் போதுமா…’ பாடலும் கதையின் உணர்வோடு இணைந்து பயணிக்கிறது.
திரைக்கதை – சிக்கல் குறைவாகும் இடமே பலவீனம்
ஒரு கிரைம் திரில்லருக்கு மிக முக்கியமான விஷயம் பார்வையாளர்களை தொடர்ந்து சந்தேகத்தில் வைத்திருப்பது.
‘ஜான் டோ’ சில இடங்களில் அதை வெற்றிகரமாக செய்கிறது.
ஆனால் கதையின் இரண்டாம் பாதியில் விசாரணை ஒரு குறிப்பிட்ட பாதையில் செல்வது தெளிவாகிவிடுகிறது.
நாயகன் குற்றவாளியை நெருங்கும் வேகம் அதிகமாக இருப்பதால், பார்வையாளர்களுக்கு தேவையான ‘அடுத்தது என்ன?’ என்ற பதற்றம் சில இடங்களில் குறைகிறது.
கதையின் பின்னணி சுவாரஸ்யமாக இருந்தாலும், அந்த பின்னணியை இன்னும் விரிவாகவும் சிக்கலாகவும் கட்டமைத்திருந்தால் கிளைமாக்ஸின் தாக்கம் அதிகமாக இருந்திருக்கும்.
இயக்குநர் மதுமிதாவின் முயற்சி
இயக்குநர் மதுமிதா, சைக்கோ கொலையாளியை மையமாக வைத்து ஒரு படத்தை உருவாக்கும்போது, வன்முறையை முக்கிய கருவியாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.
அதற்குப் பதிலாக, குற்றத்தின் உளவியல் பக்கத்தை ஆராய முயற்சி செய்திருக்கிறார்.
குற்றவாளி ஏன் இப்படிச் செய்கிறான்?
அவனது மனநிலையை உருவாக்கியது என்ன?
அவனால் பாதிக்கப்படும் குழந்தைகள் எத்தகைய விளைவுகளை சந்திக்கிறார்கள்?
என்ற கேள்விகளை படம் தொட்டுச் செல்கிறது.
குறிப்பாக குற்றவாளியை வெறும் கொடூரமான மனிதராக சித்தரிக்காமல், அவரது மனநிலைக்கான காரணங்களை புரிந்துகொள்ள முயற்சித்திருப்பது படத்தின் நல்ல முயற்சி.
அதே நேரத்தில், இதே அணுகுமுறை காரணமாக சில இடங்களில் திரில்லரின் வேகம் குறைகிறது.
‘ஜான் டோ’ – எதற்காக பார்க்கலாம்?
பெரிய அளவிலான ஆக்ஷன் இல்லாமல் ஒரு விசாரணைக் கதையை பார்க்க விரும்புபவர்களுக்கு இந்த படம் ஒரு வித்தியாசமான அனுபவமாக இருக்கலாம்.
ரத்தம் தெறிக்கும் காட்சிகளை தவிர்த்து மனதில் பதற்றத்தை உருவாக்கும் முயற்சி, அர்ஜுன் தாஸின் வித்தியாசமான போலீஸ் கதாபாத்திரம், சஞ்சனா நடராஜனின் இயல்பான நடிப்பு, குழந்தைகளை மையப்படுத்திய உணர்வுப்பூர்வமான அணுகுமுறை ஆகியவை படத்தின் பலம்.
அதே நேரத்தில், திரைக்கதையில் இன்னும் சில மர்ம முடிச்சுகள், எதிர்பாராத திருப்பங்கள் மற்றும் இறுதிப்பகுதியில் அதிக அழுத்தம் இருந்திருந்தால், இந்த சைக்கோ திரில்லர் இன்னும் வலுவாக அமைந்திருக்கும்.
இறுதியாக…
‘ஜான் டோ’ பயமுறுத்துவதற்காக ரத்தத்தை தேடும் படம் அல்ல; ஒரு குற்றம் மனித மனதில் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தை காட்ட முயற்சிக்கும் படம்.
விசாரணையின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் பெரிய அதிர்ச்சிகளை கொடுக்காமல், கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை வைத்து பதற்றத்தை உருவாக்கும் முயற்சி பாராட்டுக்குரியது.
சில திரைக்கதை குறைகள் இருந்தாலும், வழக்கமான சைக்கோ திரில்லர் பாதையை தவிர்த்து குடும்பத்துடன் பார்க்கக்கூடிய வகையில் ஒரு குற்றக் கதையை சொல்ல முயன்றிருப்பதே ‘ஜான் டோ’வின் முக்கியமான பலம்.
ஒரு அமைதியான சைக்கோ கிரைம் திரில்லர்… பெரிய சத்தமில்லாமல் மனதில் பதற்றத்தை உருவாக்கும் முயற்சி – ‘ஜான் டோ’.
