ராவ் பகதூர்’ திரைப்பட விமர்சனம்

‘ராவ் பகதூர்’ திரைப்பட விமர்சனம்

தெலுங்கு சினிமாவில் அவ்வப்போது மட்டுமே தோன்றும், கலைநயம், ஆழம், வித்தியாசமான கதை சொல்லல் ஆகியவற்றை ஒரே நேரத்தில் சுமந்து வரும் அரிய படைப்புகளில் ஒன்றாக ‘ராவ் பகதூர்’ திகழ்கிறது. ஒரு பீரியட் திரைப்படமாக தொடங்கி, மெதுவாக உளவியல் மர்மம், குடும்ப உறவுகளின் சிக்கல், சாதி மற்றும் நிற வெறிக்கு எதிரான சக்திவாய்ந்த கருத்து ஆகிய அனைத்தையும் அடுக்கடுக்காக வெளிப்படுத்தும் இந்த படம், ஆரம்பம் முதல் முடிவு வரை பார்வையாளரை முழுமையாக ஈர்த்துக் கொண்டே செல்கிறது.

மன்னர் பரம்பரையைச் சேர்ந்த ராம்பாப் ராவ் பகதூர் என்ற கதாபாத்திரத்தின் வாழ்வை மையமாக வைத்து நகரும் இந்தக் கதை, சாதாரணமான ஒரு குடும்ப பின்னணிக் கதையாக இல்லாமல், மனித மனத்தின் ஆழங்களில் மறைந்திருக்கும் குற்ற உணர்வு, சந்தேகம், வெறுப்பு, பாசம், பெருமை, உடைதல் ஆகிய அனைத்தையும் நுணுக்கமாக ஆராய்கிறது. உடல்நிலை சிக்கலால் வாழ்வின் இறுதிக்கட்டத்தில் இருக்கும் நாயகன், மனதில் பல ஆண்டுகளாக சுமந்து வரும் ஒரு தீராத சந்தேகத்திற்கான பதிலைத் தேடுகிறான். அந்த தேடலே கதையை பல அடுக்குகளுடன் நகர்த்தி, ஒரு தனித்துவமான திரை அனுபவமாக மாற்றுகிறது.

இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் சத்ய தேவ். இளமை முதல் முதுமை வரை ஒரே கதாபாத்திரத்தின் பல பரிமாணங்களை அவர் வெளிப்படுத்தும் விதம் அபாரமானது. உடல் மொழி, பார்வை, பேசும் விதம், சின்ன சின்ன அசைவுகள், மனக்குழப்பம் நிறைந்த அமைதிகள் — எல்லாவற்றிலும் அவர் காட்டும் துல்லியம் அசத்துகிறது. கோபம், காயம், சந்தேகம், ஆதிக்க மனநிலை, பின்னர் அதே மனிதனின் உள்ளார்ந்த உடைதல் — இவை அனைத்தையும் மிகுந்த நம்பகத்தன்மையுடன் வெளிப்படுத்தி, படத்தின் முழு எடையையும் தனது தோள்களில் சுமந்திருக்கிறார். இது சத்ய தேவின் சிறந்த நடிப்புகளில் ஒன்றாக நினைவில் நிற்கும்.

நாயகியாக நடித்திருக்கும் தீபா தாமஸ், மென்மையும் மர்மமும் கலந்த ஒரு கதாபாத்திரத்தில் தன்னுடைய இருப்பை மிக அழகாக பதிவு செய்கிறார். கதையின் முக்கியமான உணர்ச்சி அடுக்குகளில் அவர் தரும் பங்களிப்பு குறிப்பிடத்தக்கது. குறிப்பாக படத்தின் இறுதிக்கட்டத்தில் அவரது கதாபாத்திரம் தரும் தாக்கம், படத்தின் உணர்ச்சி வலிமையை மேலும் உயர்த்துகிறது.

நண்பரும் மருத்துவருமான கதாபாத்திரத்தில் வரும் விகாஸ் மப்புலா, படத்தின் உளவியல் மையத்தை இணைக்கும் முக்கியமான பாலமாக செயல்படுகிறார். அமைதியான நடிப்பின் மூலம் கதைக்கு நம்பகத்தன்மை சேர்க்கிறார். அதேபோல் பாலா பரசர், ஆனந்த் பாரதி, பிரணய் வேகா, மாஸ்டர் கிரண் உள்ளிட்ட அனைவரும் தங்கள் கதாபாத்திரங்களுக்கு சரியான தேர்வாக இருந்து, காட்சிகளுக்கு உயிர் கொடுத்திருக்கிறார்கள்.

படத்தின் காட்சியமைப்பு தனியே ஒரு அனுபவம். ஒளிப்பதிவாளர் கார்த்திக் பரமர், வழக்கமான பீரியட் படங்களின் அலங்கார பாணியை மட்டும் நம்பாமல், ஒளி, நிழல், வண்ணம், ஃப்ரேமிங் ஆகியவற்றின் மூலம் கதாபாத்திரங்களின் உளவியல் நிலையை காட்சிகளுக்குள் கொண்டு வந்திருக்கிறார். அரண்மனையின் பெருமை, தனிமையின் குளிர்ச்சி, மன உளைச்சலின் அழுத்தம் — இவை அனைத்தும் காட்சிகளில் அழகாக உயிர் பெறுகின்றன. ஒவ்வொரு ஃப்ரேமும் படத்தின் உணர்வை ஆழப்படுத்தும் விதமாக அமைந்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

ஸ்மரன் சாய் அமைத்துள்ள பின்னணி இசை, ‘ராவ் பகதூர்’ படத்தின் மறைமுக கதாபாத்திரம் போல செயல்படுகிறது. பல இடங்களில் வசனங்களை விட இசை தான் கதாபாத்திரங்களின் உள்ளுணர்வை வெளிப்படுத்துகிறது. பீரியட் படத்திற்கேற்ற இசை வடிவம், மனஅழுத்தத்தை மெதுவாக கட்டியெழுப்பும் ஒலி வடிவமைப்பு, உணர்ச்சிகளை நுட்பமாக உயர்த்தும் பின்னணி இசை — இவை அனைத்தும் படத்தின் தரத்தை மேலும் உயர்த்துகின்றன.

கலை இயக்குநர் ரோஹன் சிங் உருவாக்கியுள்ள அரண்மனை உலகம் பாராட்டத் தக்கது. காலப்பின்னணியை உணர வைக்கும் பொருட்கள், இடங்கள், நிற அமைப்புகள், உடை வடிவமைப்புகளோடு காட்சியியல் ஒற்றுமையை உருவாக்கிய விதம் அனைத்தும் சேர்ந்து, படத்திற்கு ஒரு செழுமையான உலகத்தை உருவாக்குகின்றன. பார்வையாளர்கள் ஒரு கதையைப் பார்க்கிறார்கள் என்ற உணர்வைத் தாண்டி, அந்த காலகட்டத்துக்குள் நுழைந்துவிட்டார்கள் என்ற உணர்வை இந்த கலை அமைப்பு தருகிறது.

இந்தப் படத்தின் ஆன்மா இயக்குநர் வெங்கடேஷ் மஹாவின் கதை சொல்லல். ஒரு சாதாரண பீரியட் டிராமாவாக எளிதில் சென்றிருக்கக்கூடிய கதையை, அவர் ஆழமான உளவியல் படமாக மாற்றியிருக்கிறார். அதோடு சாதி வெறி, நிற வெறி, மரபு பெருமையின் ஆணவம், குடும்பத்தில் தலைமுறைகள் கடந்து வரும் காயங்கள் போன்ற கடினமான கருப்பொருள்களை, மிக சினிமாபூர்வமாகவும் சிந்திக்க வைக்கும் விதமாகவும் கையாள்கிறார். கதையின் ஒவ்வொரு திருப்பமும் வெறும் சஸ்பென்ஸாக மட்டும் இல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் உள்ளார்ந்த உண்மைகளை வெளிக்கொணரும் கருவியாக மாறுகிறது.

படம் தொடங்கும் தருணத்திலிருந்தே ஒரு மர்ம உணர்வை ஏற்படுத்தி, அதன் பின்னர் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் புதிய அடுக்குகளைத் திறக்கிறது. திகில் கலந்த உளவியல் ஆர்வம், குடும்ப உணர்வுகள், சமூக விமர்சனம், காதல், குற்ற உணர்வு — இவை அனைத்தையும் ஒரே களத்தில் சமநிலையுடன் இணைத்திருப்பது படத்தின் பெரிய வெற்றி. சில காட்சிகள் மெதுவாக நகர்ந்தாலும், அவை கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை ஆழமாகப் பதிவு செய்யும் முயற்சியாக மாறுவதால், படத்தின் மொத்த அனுபவத்தை அது மேலும் செழுமையாக்குகிறது.

‘ராவ் பகதூர்’ வெறும் ஒரு திரைப்படம் அல்ல; அது மனத்தின் இருண்ட அறைகளுக்குள் அழைத்துச் செல்லும் கலைநயமிக்க சினிமா அனுபவம். ஒருபுறம் பீரியட் படத்தின் செழுமையையும், மறுபுறம் உளவியல் திரில்லரின் பதட்டத்தையும், இன்னொரு புறம் சமூக அரசியலின் தீவிரத்தையும் ஒரே நேரத்தில் தாங்கி நிற்கும் இந்த படம், தெலுங்கு சினிமா எந்த அளவுக்கு கலைநயமிக்க சோதனைகளை மேற்கொள்ள முடியும் என்பதற்கான வலுவான சான்றாக திகழ்கிறது.

மொத்தத்தில், ‘ராவ் பகதூர்’ — வித்தியாசமான கதை சொல்லல், அசாதாரண நடிப்பு, செழுமையான காட்சியமைப்பு, ஆழமான கருத்து ஆகிய அனைத்தும் இணைந்த மிகச் சிறப்பான திரைப்பட அனுபவம். தெலுங்கு சினிமாவின் பெருமையாக பேசப்பட வேண்டிய ஒரு தரமான படைப்பு.

ரேட்டிங்: 3.8 / 5