‘தாய்நிலம்’ திரைப்பட விமர்சனம் – மனதை உலுக்கும் மனிதநேயப் பயணம்!

உயிரைக் காப்பாற்ற ஓடும் தந்தை… எதிர்காலத்தைத் தொலைக்கும் குழந்தை!

போர் ஒரு நாட்டின் எல்லைகளை மட்டுமல்ல, அங்கு வாழும் மக்களின் வாழ்க்கையையும் கனவுகளையும் சிதைத்துவிடுகிறது. குறிப்பாக, எந்தத் தவறும் செய்யாத குழந்தைகள் போரின் கொடூரத்தால் தங்கள் குழந்தைப் பருவத்தையே இழக்கும்போது ஏற்படும் வலியை வார்த்தைகளால் விவரிப்பது கடினம். அத்தகைய ஆழமான உணர்வுகளையும், ஒரு தந்தையின் தவிப்பையும் மையமாகக் கொண்டு உருவாகியிருக்கும் திரைப்படம் ‘தாய்நிலம்’.

2008-ஆம் ஆண்டு, தமிழ் ஈழத்தில் இறுதிக்கட்டப் போர் நடைபெற்ற காலகட்டத்தில் கதை தொடங்குகிறது. போரின் கோரப்பிடியில் தனது மனைவியைப் பறிகொடுத்த அமர் ராமச்சந்திரன், தனது மகளை மட்டுமாவது பாதுகாப்பாக வாழவைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் போராடுகிறார். ஒவ்வொரு நாளும் மரணத்தின் நிழலில் வாழும் அவருக்கு, அடுத்த நொடி என்ன நடக்கும் என்பதே தெரியாத சூழல். தான் உயிரிழந்துவிட்டால் மகளின் நிலை என்னவாகும் என்ற பயம் அவரைத் துரத்துகிறது.

மகளின் உயிருக்கும் எதிர்காலத்துக்கும் பாதுகாப்பான இடம் தேடும் அவர், தமிழகத்தில் வசிக்கும் தனது மனைவியின் உறவினர்களிடம் குழந்தையை ஒப்படைக்க முடிவெடுக்கிறார். ஆபத்துகள் நிறைந்த கடல் பயணத்தை மேற்கொண்டு தமிழகத்தை அடையும் அவருக்கு, அங்கும் எதிர்பாராத ஏமாற்றம் காத்திருக்கிறது. உறவினர்களிடம் மகளைச் சேர்க்க முடியாமல் தவிக்கும் அவர், வேறு வழியின்றி சாலையோர வாழ்க்கைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்.

அந்த இக்கட்டான சூழலில், அவருக்குக் கிடைக்கும் சில மனிதர்களின் உதவிகள் வாழ்க்கையின் மீது மீண்டும் நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துகின்றன. இனியாவது மகளுக்காக ஒரு நல்ல வாழ்க்கையை உருவாக்கிவிடலாம் என்று அவர் கனவு காணத் தொடங்கும் தருணத்தில், எதிர்பாராத சம்பவங்கள் அவரது வாழ்க்கையைத் தலைகீழாக மாற்றுகின்றன. ஒரு தந்தை அஞ்சிய துயரம் எவ்வாறு அவரது வாழ்வில் நிஜமாகிறது என்பதை உணர்ச்சிகரமாகச் சொல்கிறது ‘தாய்நிலம்’.

வலியைப் பேசும் கதை சொல்லல்!

ஈழப் போரின் பாதிப்புகளைப் பின்னணியாகக் கொண்ட திரைப்படங்கள் பல வெளியாகியிருந்தாலும், போரினால் குடும்பத்தையும் பாதுகாப்பையும் இழக்கும் குழந்தைகளின் உலகத்தை மையப்படுத்தியிருப்பது இப்படத்தின் தனித்துவம்.

இங்கே போர் என்பது தொலைவில் நடக்கும் ஓர் அரசியல் நிகழ்வாக மட்டும் காட்டப்படவில்லை. ஒரு குழந்தையின் பார்வையில் உலகமே பயமாக மாறுவது, தந்தையின் மனதில் எந்நேரமும் குடிகொண்டிருக்கும் பதற்றம், வாழ்வதற்காக அந்நிய மண்ணில் உதவி தேடி அலையும் நிலை எனப் பல வலிகளைத் திரைப்படம் முன்வைக்கிறது.

பெரிய அளவிலான வசனங்களோ, மிகைப்படுத்தப்பட்ட காட்சிகளோ இல்லாமல், கதாபாத்திரங்கள் எதிர்கொள்ளும் சூழ்நிலைகள் மூலமாகவே துயரத்தை உணர்த்த முயன்றிருக்கிறார் இயக்குநர் அபிலாஷ் ஜி. தேவன். படத்தின் இறுதிப்பகுதி, போரால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளின் எதிர்காலம் குறித்த கேள்வியைப் பார்வையாளர்களின் மனதில் எழுப்புகிறது.

அமர் ராமச்சந்திரன் – மௌனத்திலும் வெளிப்படும் தவிப்பு!

கதையின் முதன்மைப் பாத்திரத்தில் நடித்திருக்கும் அமர் ராமச்சந்திரன், ஒரு மகளின் எதிர்காலத்துக்காகத் தனது வலிகளைக் கூட மறைத்துக்கொண்டு போராடும் தந்தையாகத் தோன்றுகிறார். அவரது கண்களில் வெளிப்படும் பயம், முகத்தில் தெரியும் சோர்வு, மகளைப் பாதுகாக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஆகியவை கதாபாத்திரத்துக்கு இயல்பான தன்மையைக் கொடுக்கின்றன.

தனது மகளுக்காக எதையும் செய்யத் தயாராக இருக்கும் ஒரு தந்தையின் மனநிலையை அவர் வெளிப்படுத்தியிருக்கும் விதம் பாராட்டுக்குரியது. பல இடங்களில் வசனங்களைவிட அவரது முகபாவனைகளே அதிகமான உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துகின்றன.

நேஹா அமர் – பார்வையிலேயே பேசும் குழந்தை!

அமர் ராமச்சந்திரனின் மகள் தமிழனியாக நடித்திருக்கும் நேஹா அமர், தனது இயல்பான நடிப்பால் கவனம் ஈர்க்கிறார். குழந்தையாக மகிழ்ச்சியுடன் வாழ வேண்டிய வயதில், அச்சத்தையும் இழப்பையும் சுமக்கும் சிறுமியின் மனநிலையை அவரது நடிப்பு வெளிப்படுத்துகிறது.

அதிகமான வசனங்கள் இல்லாவிட்டாலும், அவரது கண்களில் தெரியும் கலக்கமும் முகத்தில் வெளிப்படும் சோர்வும் கதையின் வலியை உணர்த்துகின்றன. போரின் பாதிப்புகளைப் பற்றி பேசும் படத்தில், குழந்தையின் பார்வைக்கு இவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுத்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

பாலா சிங் – மனிதநேயத்தின் மறுபக்கம்!

அகதிகள் என்ற பெயருக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் மனிதர்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொண்டு அவர்களுக்கு ஆதரவாக நிற்கும் கதாபாத்திரத்தில் பாலா சிங் நடித்திருக்கிறார். தாயகத்தை விட்டு வந்தவர்களுக்கு உணவு, பாதுகாப்பு மட்டுமல்லாமல், மனிதர்களாக மதிக்கப்படுவதும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை அவரது கதாபாத்திரம் உணர்த்துகிறது.

பிறருடைய துயரத்தைத் தன்னுடைய துயரமாகப் பார்க்கும் மனப்பான்மை இன்னும் சமூகத்தில் உயிருடன் இருக்கிறது என்ற நம்பிக்கையை இந்தக் கதாபாத்திரம் ஏற்படுத்துகிறது.

சிறிய கதாபாத்திரங்கள்… பெரிய செய்தி!

மீனவர்கள், காவல்துறை அதிகாரி, ஆட்டோ ஓட்டுநர்கள், பள்ளித் தலைமை ஆசிரியர் எனப் படத்தில் இடம்பெறும் துணைக் கதாபாத்திரங்கள் அனைத்தும் கதையின் உணர்வுப்பூர்வமான பயணத்துக்கு உதவுகின்றன.

சிலர் தங்களால் இயன்ற உதவியைச் செய்கிறார்கள்; சிலர் சட்டத்தையும் சூழ்நிலையையும் தாண்டி மனிதநேயத்துக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கிறார்கள். வெளிப்படையாகக் கடுமையாகத் தெரியும் மனிதர்களிடம்கூட இரக்கம் இருக்க முடியும் என்பதைப் படம் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இந்தக் கதாபாத்திரங்கள் அனைத்தும் சேர்ந்து, ஓர் அந்நிய இடத்தில் ஆதரவின்றித் தவிக்கும் மனிதர்களுக்கு ஒரு சிறிய உதவிகூட எவ்வளவு பெரிய நம்பிக்கையாக மாறும் என்பதை உணர்த்துகின்றன.

தொழில்நுட்ப அம்சங்கள்!

ஒளிப்பதிவாளர் பிரசாந்த் பிரணவத்தின் காட்சியமைப்பு, கதையின் எளிமைக்கும் யதார்த்தத்துக்கும் பொருந்தும் வகையில் அமைந்துள்ளது. கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளையும் அவர்கள் வாழும் சூழலையும் இயல்பாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார்.

குறிப்பாக இறுதிப்பகுதியில் இடம்பெறும் சிறுமியின் காட்சி, படத்தின் மைய உணர்வை அழுத்தமாக வெளிப்படுத்துகிறது. அந்தத் தருணத்தில் குழந்தையின் தோற்றமும் செயல்பாடும் ஏற்படுத்தும் தாக்கம், முழுத் திரைப்படமும் பேச நினைக்கும் கருத்தை ஒரே காட்சியில் உணர்த்துகிறது.

இசையமைப்பாளர் அவுசேப்பச்சனின் பின்னணி இசை, உணர்ச்சிகரமான தருணங்களுக்கு வலுசேர்க்கிறது. காட்சிகளை மிகைப்படுத்தாமல், கதாபாத்திரங்களின் வலியைப் பார்வையாளர்கள் உணர உதவும் வகையில் இசை அமைந்துள்ளது.

படத்தொகுப்பாளர் டீஜோ பி. வர்க்கீஸின் பணி கதையின் மெதுவான நகர்வுக்கு ஏற்றதாக இருந்தாலும், சில இடங்களில் காட்சிகளின் வேகம் குறைவது படத்தின் ஓட்டத்தைப் பாதிக்கிறது. இருப்பினும், கதையின் மையக் கருத்தை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்வதில் படத்தொகுப்பு துணை நிற்கிறது.

இயக்குநரின் முயற்சி – மறக்க முடியாத கேள்வி!

எழுதி இயக்கியிருக்கும் அபிலாஷ் ஜி. தேவன், போர் ஏற்படுத்தும் அழிவுகளை மட்டும் விவரிக்காமல், அதன் பின்னர் வாழ வேண்டியவர்களின் நிலை குறித்தும் சிந்திக்க வைக்கிறார்.

போரில் உயிரிழப்பவர்களின் எண்ணிக்கையைத் தாண்டி, பெற்றோரை இழந்த குழந்தைகள் எத்தகைய உலகத்தை எதிர்கொள்கிறார்கள்? அவர்களின் பாதுகாப்பையும் எதிர்காலத்தையும் உறுதிப்படுத்த வேண்டிய பொறுப்பு யாருக்கு இருக்கிறது? என்ற கேள்விகளைப் படம் முன்வைக்கிறது.

சில காட்சிகளின் உருவாக்கத்திலும் நடிப்பின் வெளிப்பாட்டிலும் குறைகள் தென்படுகின்றன. மேலும், மெதுவாக நகரும் திரைக்கதை சில இடங்களில் பொறுமையைச் சோதிக்கிறது. ஆனாலும், படத்தின் உணர்வுப்பூர்வமான நோக்கமும் இறுதியில் ஏற்படுத்தும் தாக்கமும் இந்தக் குறைகளை ஓரளவுக்கு ஈடுசெய்கின்றன.

இறுதியாக…

‘தாய்நிலம்’ ஒரு தந்தைக்கும் மகளுக்கும் இடையிலான பாசத்தைப் பேசுவதோடு நின்றுவிடவில்லை. போர் மனிதர்களிடமிருந்து பறித்துக்கொள்ளும் பாதுகாப்பு, உறவுகள், குழந்தைப் பருவம் மற்றும் எதிர்காலம் ஆகியவற்றையும் நினைவூட்டுகிறது.

மனிதநேயம் இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறது என்ற நம்பிக்கையையும், ஆதரவற்ற குழந்தைகளின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய பொறுப்புணர்வையும் விதைக்கிறது. சில குறைகள் இருந்தாலும், மனதைத் தொட்டு சிந்திக்க வைக்கும் கதைக்காகப் பாராட்டப்பட வேண்டிய திரைப்படம்.

மொத்தத்தில், ‘தாய்நிலம்’ – போர் சிதைத்த வாழ்க்கைகளின் வலியையும், மனிதநேயம் தரும் நம்பிக்கையையும் கண்முன் நிறுத்தும் உணர்வுப்பூர்வமான திரைப்படம்!

ரேட்டிங்: 3.5 /5