‘லக்ஷ்மிகாந்தன் கொலை வழக்கு’ திரைப்பட விமர்சனம்
ரேட்டிங் : ⭐⭐⭐☆☆ (3/5)
சட்டம் வழங்கும் ஒவ்வொரு தீர்ப்பும் நீதியாக இருக்கிறதா? ஒரு உயிரைப் பறித்தவனுக்கு, அரசே உயிரைப் பறிப்பது நியாயமா? இப்படிப்பட்ட கடினமான கேள்விகளை வணிக சமரசங்கள் இல்லாமல் திரையில் விவாதிக்கிறது ‘லக்ஷ்மிகாந்தன் கொலை வழக்கு’.
ஒரு நீதிமன்ற நாடகமாக தொடங்கும் படம், மெதுவாக மனித உரிமை, சமூகப் பொறுப்பு மற்றும் நீதியின் எல்லைகள் பற்றிய விவாதமாக மாறுகிறது. குற்றத்தை மட்டும் மையமாகப் பார்க்காமல், அந்தக் குற்றத்தை உருவாக்கிய சூழ்நிலையையும் ஆராய வேண்டும் என்பதே இயக்குநர் தயாள் பத்மநாபனின் வாதம்.
வேலை இல்லாததால் வறுமையில் சிக்கிய இளைஞன், திருட்டை வாழ்க்கையின் வழியாக தேர்வு செய்கிறான். ஒரு எதிர்பாராத சம்பவம் அவனை கொலை வழக்கின் குற்றவாளியாக மாற்றுகிறது. நீதிமன்றம் மரண தண்டனை விதிக்கிறது. ஆனால், அந்தத் தீர்ப்பை ஏற்றுக்கொள்ளும் அவனே, “என் வாழ்க்கையை இந்த நிலைக்கு தள்ளிய சூழ்நிலைக்கு யார் பதில் சொல்வார்கள்?” என்று நீதியையே குறுக்கு விசாரணை செய்கிறான். அதுவே படத்தின் திரைக்கதையை நகர்த்தும் முக்கியமான புள்ளி.
வெற்றி, இந்தக் கதையின் மிகப்பெரிய பலம். ஆர்ப்பாட்டமான நடிப்பைத் தவிர்த்து, கதாபாத்திரத்தின் மன அழுத்தத்தை கண்கள் மூலமாகவே வெளிப்படுத்துகிறார். குறிப்பாக நீதிமன்றத்தில் பேசும் ஒவ்வொரு வசனமும், வெறும் வசனமாக இல்லாமல் கதாபாத்திரத்தின் உள்ளக் குரலாக மாறுகிறது.
ரங்கராஜ் பாண்டே, சிறை அதிகாரியாக கம்பீரமான நடிப்பை வழங்கியிருக்கிறார். நாயகனின் கருத்துகளுக்கு எதிராக சட்டத்தின் நிலைப்பாட்டை முன்வைக்கும் அவரது காட்சிகள், படத்திற்கு தேவையான சமநிலையை உருவாக்குகின்றன. இருவருக்கும் இடையிலான கருத்து மோதல்களே படத்தின் மிகச் சிறந்த பகுதிகள்.
பிரிகிடா சாகாவுக்கு அதிக திரைநேரம் இல்லாவிட்டாலும், இயல்பான நடிப்பால் கதையில் தன் பங்களிப்பை பதிவு செய்கிறார். மாறன், லிஸி ஆண்டனி, கவிதா பாரதி, சுப்பிரமணிய சிவா உள்ளிட்ட துணை நடிகர்கள் அனைவரும் கதையின் நம்பகத்தன்மையை உயர்த்துகிறார்கள்.
எம்.வி. பன்னீர்செல்வத்தின் ஒளிப்பதிவு, காட்சிகளை அலங்கரிக்க முயற்சிக்கவில்லை; மாறாக, கதையின் உணர்வுகளை பதிவு செய்ய முயற்சிக்கிறது. தர்புகா சிவாவின் பின்னணி இசையும் அதே பாதையில்தான் பயணிக்கிறது. இசை பேச வேண்டிய இடத்தில் இசை பேசுகிறது; அமைதி பேச வேண்டிய இடத்தில் அமைதியே பேசுகிறது.
படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் அதன் வசனங்கள். நீதி, சட்டம், மனிதநேயம், தண்டனை போன்ற கருத்துகள் வெறும் விவாதமாக இல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கையோடு இணைந்து இயல்பாக வெளிப்படுகின்றன. சில இடங்களில் வசனங்கள் நீளமாக இருந்தாலும், அவை சிந்திக்க வைக்கும் தன்மையால் சலிப்பை ஏற்படுத்துவதில்லை.
தயாள் பத்மநாபன், தனது முந்தைய படைப்புகளைப் போலவே இங்கும் சமூகக் கேள்வியை மையமாக வைத்து திரைக்கதை அமைத்திருக்கிறார். எந்தப் பக்கத்தையும் வலுக்கட்டாயமாக ஆதரிக்காமல், பார்வையாளர்களே முடிவு செய்யும் வகையில் கதையை நகர்த்தியிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
‘லக்ஷ்மிகாந்தன் கொலை வழக்கு’ வெறும் குற்றப் பின்னணியில் உருவான திரைப்படம் அல்ல. நீதியின் அர்த்தம் என்ன, தண்டனையின் எல்லை எது, மனித உயிரின் மதிப்பு எவ்வளவு என்பதைக் குறித்து பார்வையாளர்களிடம் நேர்மையான உரையாடலை தொடங்கும் கருத்தியல் சினிமா. விறுவிறுப்பை விட விவாதத்தை விரும்புபவர்களுக்கு இந்தப் படம் ஏமாற்றமளிக்காது.
ரேட்டிங் : ⭐⭐⭐☆☆ (3/5)
